გთავაზობთ ჟურნალისტ ნინო თარხნიშვილის მინიატურას, რომლის ოთხივე წიგნი პრემია “საბას” ფინალისტი გახდა…
《ლუკმის მოსმენა》
ყველა ლუკმა, რომელიც ჩემს ყბაში ხვდება, მელაპარაკება.
და მე მათ ვუსმენ.
ვუსმენ ყველა ბგერას. ყველა არომატს. ყველა გემოს.
ჭამის დროს ვივიწყებ ყველა სხვა საქმეს, ტელეფონზე ლაპარაკს, კითხვას, წერას თუ კიდევ სხვა რამეს
და მთელი ყურადღება, თვალები, ყურები, პირი, ცხვირი, მხოლოდ თეფშზე დასვენებულ საკვებს აკვდება.
მენანება ყველა წამი, რომელსაც ლუკმის მოსმენას ვაკლებ.
და ქვეყანაც რომ დამექცეს თავზე, როცა ვჭამ, ვარ ყრუ, ბრმა და ხეიბარი, ყველა სხვა ამბისთვის.
მაგალითად, თუკი ვჭამ ტოლმას, სასით შევიგრძნობ მოხარშული კომბოსტოს თითოეულ ძარღვს, რომელსაც გრილი არაჟანი სიმჟავეს ჰმატებს.
თუკი ვძიძგნი წითელ ორაგულს, ნედლად შებოლილს, შორიდან მომდის ზღვის ხმაური, მის ნაპირზე დანთებული ცეცხლის ტკაცუნი, შემოდგომის გრილი საღამო.
როცა მოვიჭრი შოკოლადის კექსს, ერთ მსუყე ნაჭერს,
აშრიალდება დასავლეთში ოქროს ლიმონი და მე მის ტანზე თვალს გავკრავ ფრთიან ჭიანჭველას ზურგზე ქიშმიშით.
თუ გამიმართლა და საჭმელად მაქვს დედაჩემის ჩამოწნული ყველის ხინკალი,
შორით მომბღავის ბებიაჩემის ძროხა ღებილა.
ყველა ლუკმა, რომელიც კი ჩემს თეფშზე ხვდება, ნეტა იცოდეთ, რას აღარ ყვება.
ასე მგონია, სულ ცოტა წინ ვისწავლე ჭამა.
და თუკი ადრე ვჭამდი ძღომაზე,
დღეს ყველა ლუკმა მოსასმენია.
